Απαντήστε στο: Η Ενωτική Πρωτοβουλία για τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων

Αρχική Συζητήσεις Διάλογος Η Ενωτική Πρωτοβουλία για τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων Απαντήστε στο: Η Ενωτική Πρωτοβουλία για τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων

#1503
glavinisglavinis
Συμμετέχων

Στις 15 Απριλίου 2010, την ημέρα δηλαδή που προσφύγαμε στο ΔΝΤ, έγραφα στο dialogos-dep προς τα πρυτανικά σχήματα (ήταν προεκλογική περίοδος στο ΑΠΘ): «Για να δούμε τώρα πόσο ακόμη θα στρογγυλέψετε τα αόριστα λόγια σας για να σας ψηφίσουμε. Πόσο αντιλαμβάνεσθε -εσείς τουλάχιστο- την πραγματικότητα που διαγκωνίζεσθε μεταξύ σας να διαχειριστείτε.»

Στις 26 Απριλίου 2010, ήτοι τρεις ημέρες μετά το Καστελόριζο αυτή τη φορά, έθεσα τα εξής ερωτήματα στα πρυτανικά σχήματα, συζητώντας μάλιστα με τον σημερινό Πρύτανη και τότε υποψήφιο:

1) Με την Φοιτητική Λέσχη, τι θα κάνετε; Θα την κλείσετε; Ή θα επιβάλλετε κουπόνι; Παραδοχή: λεφτά δεν υπάρχουν και ούτε πρόκειται να υπάρξουν και το ξέρετε, όλοι μας το ξέρουμε.

2) Όταν έρθει η ώρα να επαναπροκηρύξετε τις εργολαβικές συμβάσεις καθαριότητας, τεχνικών εργασιών, φύλαξης και κήπου (θα λήξουν κάποτε επί πρυτανείας σας) τότε τι θα κάνετε; Τώρα προκηρύσσονται με προϋπολογισμό πόσους εργολαβικούς θέλουμε να συντηρήσουμε, περνώντας τους από τον νυν εργολάβο στον επόμενο. Εσείς τι θα κάνετε;

3) Αν -λόγω της κρίσης- βρεθείτε σε αδιέξοδο και πρέπει να απολύσετε τους ΙΔΑΧ τί θα κάνετε; Για να γενικεύσω το ερώτημα, πώς (και από ποια κονδύλια) προγραμματίζετε να περιορίσετε τις δαπάνες αν θα πρέπει (που θα πρέπει) να το κάνετε; Ας πούμε 10%, όσο και όλα τα Υπουργεία, π.χ.

Χρόνο με το χρόνο από τότε, όλα αυτά τα βρήκαμε μπροστά μας. ΟΛΑ! Και δεν είχε γραφτεί ακόμη το Μνημόνιο Ι, που προέβλεπε μείωση της απασχόλησης στο Δημόσιο, με ποσοτικοποιημένο στόχο μέχρι το τέλος του 2011, πλέον του περιορισμού των 5 αποχωρήσεων για κάθε νέα πρόσληψη.

Τι ήμουν, μάντης; Τα ξέραμε, λοιπόν. Αυτοί τουλάχιστον που έπρεπε να τα ξέρουν (στη διοίκηση, στην κυβέρνηση και στα συνδικάτα), τα ξέρανε και πολύ καλά μάλιστα.

Έκτοτε, πέρασαν τρία (3) χρόνια και αρνούμαστε ακόμη να αντιδράσουμε. Προτιμάμε να συνεχίσουμε να εξεγειρόμαστε. Εύκολη λύση! Και δημοφιλής.

Κάθε συνδικαλιστική παράταξη μπορεί να επιλέγει εύκολες ή δημοφιλείς λύσεις. ΕΧΕΙ αυτό το δικαίωμα. Μπορεί να νιώθει ότι πρέπει να «συμπαρασταθεί στους συναδέλφους της». Κι αυτό το δικαίωμα το έχει. Όπως και το δικαίωμα να «αντιδράσει κάπως». (Δεν αντιδρά, εξεγείρεται, αλλά εν πάση περιπτώσει. Ξέρετε, κανείς δεν ενδιαφέρεται στην κοινωνία για το πώς θα «αντιδράσει» ο ΕΣΔΕΠ. Έχετε ακούσει για μια ΑΔΕΔΥ; Για κάποια ΓΣΕΕ; Από καιρού εις καιρόν, οι συνδικαλιστικοί αυτοί κολοσσοί κλείνουν τη χώρα! Τι κατάφεραν αντιδρώντας έτσι; ΤΙΠΟΤΑ!)

Δύο δικαιώματα, όμως, ΔΕΝ ΕΧΕΙ μια συνδικαλιστική παράταξη στο Πανεπιστήμιο:

Πρώτον, να κλείνει το Πανεπιστήμιο. Αυτό το δικαίωμα, το έχει μόνον ο Θεός. Δεν το έχει ούτε η ίδια η Πολιτεία.

Δεύτερον, να αφήνει εκτεθειμένους συναδέλφους άλλων παρατάξεων που επέλεξαν να είναι λιγότερο δημοφιλείς στις θέσεις που πήραν στο συγκεκριμένο θέμα. Συναδέλφους με τους οποίους πορευτήκαμε μαζί μέχρι τώρα. Τι παριστάνουμε, τους «αριστερούς» που έχουν ψυχή και γι’ αυτό συμπαριστάμεθα, ενώ οι «δεξιοί» πρέπει να είναι ανάλγητοι, γιατί έτσι μόνο έβγαινε πάντα το σενάριο της Αριστεράς στην Ελλάδα; Και γι’ αυτό δεν θέλουμε πλέον καμιά σχέση μαζί τους; Κατηγορώντας τους επιπλέον –αυτό κι αν είναι εύκολο!- για κυβερνητικό συνδικαλισμό; Κυβερνητικό συνδικαλισμό έκανα εγώ όταν έθετα τα τρία ερωτήματα στον Μυλόπουλο το 2010;;;

Η πολιτική τού ούτε – ούτε είναι πολιτική του ΤΙΠΟΤΑ. Είναι μια πολιτική υπηρεσιακή, διεκπεραιωτική, μια πολιτική στενά συνδικαλιστική τελικά, που δεν συγκινεί κανέναν.

Για τη διαθεσιμότητα, το πρώτο κριτήριο, που μάλιστα δίνει και τα περισσότερα μόρια, είναι ο τρόπος πρόσληψης κάποιου στο Δημόσιο. Άρα και στο Πανεπιστήμιο. Δεν είναι αξιοκρατικό κριτήριο αυτό; Άρα, πώς είμαστε, αγαπητή Νέτα, ΕΝΤΕΛΩΣ κατά της διαθεσιμότητας; ΕΝΤΕΛΩΣ, λοιπόν, δεν μπορούμε να είμαστε. Εκτός κι αν είμαστε υπέρ της πρόσληψης με αναξιοκρατικά κριτήρια και αδιαφανείς διαδικασίες. Που ξέρω καλά ότι δεν είμαστε.

Μήπως γιατί είμαστε άνθρωποι και συμπονάμε τους συναδέλφους μας; Το καταλαβαίνω και το συμμερίζομαι. Κάποιος, όμως, θα πρέπει κάποια στιγμή να συμπονέσει και το εκατομμύριο των ανέργων στον ιδιωτικό τομέα. Όταν η οικονομική δραστηριότητα πέφτει, μια επιχείρηση μειώνει το προσωπικό της για να τα βγάλει πέρα. Στη δική μας περίπτωση, η δική μας επιχείρηση, το Δημόσιο, πτώχευσε και συμπαρέσυρε και τον ιδιωτικό τομέα στην καταστροφή. Και τώρα ζητάμε από τον ιδιωτικό τομέα να συντηρήσει τον δημόσιο;

Ή μήπως είμαστε κατά της διαθεσιμότητας γιατί θα κινδυνεύσει να κλείσει το Πανεπιστήμιο; Διότι δεν θα μπορούμε να λειτουργήσουμε; Γιατί, όμως, ζητάμε «αξιολόγηση σε βάθος χρόνου»; Για να προετοιμαστούμε ώστε να μπορέσουμε να τους διώξουμε με τρόπο που να μην κινδυνεύσουμε τελικά εμείς να κλείσουμε; It doesn’t make sense και, εν πάση περιπτώσει, time is over, Νέτα. Πόσο χρόνο χρειάζεσαι ακόμη; Από το 2010 ήταν όλα γνωστά. Στο απέδειξα ανωτέρω. Εφόσον εγώ τόξερα, οι πάντες τόξεραν. Και πάντως, οι δικοί μας Πρυτάνεις κατ’ ελάχιστον. Τι κάνανε; ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ για να μην κινδυνεύουμε τώρα με κλείσιμο; Τίποτα!

Θα κάνουμε κάτι τώρα; Αυτό είναι το ζητούμενο. Θα κάνουμε εσωτερική αναδιάρθρωση, απλοποίηση διαδικασιών (ηλεκτρονική γραμματεία), ΑΘΗΝΑ 2 ώστε να μην υπάρχει πάνω από ένα (1) ΑΕΙ ανά Περιφέρεια, μετατροπή Τμημάτων σε προγράμματα σπουδών, κατάργηση τομέων, ίδρυση ΝΠΙΔ του άρθρου 58 του ν. 4009 και κατάργηση πολλών μαγαζακίων εντός του Πανεπιστημίου;

Αν τα κάνουμε αυτά, έχουμε μια ελπίδα να επιβιώσουμε ως δημόσιο Πανεπιστήμιο στο κέντρο της ανώτατης εκπαίδευσης όπου βρισκόμαστε ακόμη στην Ελλάδα. Αν όχι, θα παραμεριστούμε, αν δεν καταρρεύσουμε κιόλας.