Η Ενωτική Πρωτοβουλία για τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων

Αρχική Συζητήσεις Διάλογος Η Ενωτική Πρωτοβουλία για τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων

Βλέπουν 3 αναρτήσεις - 1 έως 3 (από 3 συνολικά)
  • Συγγραφέας
    Αναρτήσεις
  • #1498

    Η Ενωτική Πρωτοβουλία πρότεινε και υπερψήφισε στο Δ.Σ. του ΕΣΔΕΠ την αποχή από τα διοικητικά και διδακτικά καθήκοντά μας τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου. Τη θέση μας την είχαμε ήδη διατυπώσει σε κείμενο από τις 18 Αυγούστου. H Eνωτική Πρωτοβουλία είναι εντελώς αντίθετη στον τρόπο με τον οποίο τίθενται σε κινητικότητα οι δημόσιοι υπάλληλοι: χωρίς ουσιαστικά κριτήρια, με τη μηχανιστική άθροιση μορίων αμφιβόλου ορθότητας ή δικαιοσύνης. Σε ό,τι αφορά τα Πανεπιστήμια και ειδικά το Α.Π.Θ., οποιαδήποτε αιφνίδια και βίαιη απομάκρυνση διοικητικού προσωπικού είναι βέβαιο ότι θα πλήξει την ίδια τη λειτουργία του Ιδρύματος. Τα επικείμενα μέτρα, με τον οριζόντιο χαρακτήρα τους, θα επιδεινώσουν περαιτέρω όλα τα προβλήμα¬τα που βιώνουμε εξαιτίας της ισχνής χρηματοδότησης και των χρόνιων λειτουργικών προβλημάτων και θα πλήξουν αδιακρίτως χρήσιμους και μη, φιλότιμους και μη υπαλλήλους.

    Η Ενωτική Πρωτοβουλία σε όλα τα κείμενά της τονίζει την ανάγκη της αξιολόγησης των ακαδημαϊκών μονάδων, των υπηρεσιών και του διοικητικού προσωπικού του ΑΠΘ και είναι η συνδικαλιστική παράταξη που από την αρχή και σταθερά πίεσε και πιέζει για τη σύνταξη του Οργανισμού και του Εσωτερικού Κανονισμού του ΑΠΘ. Θεωρεί δεδομένες τις διαχρονικές ευθύνες όλων των διοικήσεων του ΑΠΘ, οι οποίες ανέχθηκαν, συντήρησαν και αναπαρήγαγαν στρεβλώσεις στην οργάνωση και στην κατανομή προσωπικού του ΑΠΘ, ενώ και τώρα ακόμη καθυστερούν την ολοκλήρωση των αναγκαίων δράσεων εξορθολογισμού.
    Το γεγονός όμως είναι ότι οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΑΠΘ με τρόπο τυφλό, άρα άδικο, καλούνται να πληρώσουν συλλήβδην όχι δικά τους λάθη, αλλά λάθη όλων. Εκατοντάδες άνθρωποι που καθημερινά ζουν και δουλεύουν δίπλα μας βρίσκονται σε κατάσταση αγωνίας ή και απόγνωσης. Χωρίς να κατηγορούνται ότι δεν παράγουν έργο, χωρίς καν να θεωρούνται υπεράριθμοι (βάσει, άλλωστε, ποιου οργανογράμματος ή αξιολόγησης;), αντιμετωπίζονται από την Πολιτεία ως δεξαμενή δυνάμει απολυομένων. Ανθρώπινα, πρώτα πρώτα, και ακαδημαϊκά δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς.
    Αν θέλουμε να μεταρρυθμίσουμε το πανεπιστήμιο, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τέτοια τυφλά χτυπήματα. Η επιλογή της αποχής από τα διδακτικά και διοικητικά μας καθήκοντα είναι ένας τρόπος να δείξουμε το αδιέξοδο στο οποίο φέρνουν την ακαδημαϊκή κοινότητα τα εκβιαστικά διλήμματα τα οποία θέτει η κυβερνητική πολιτική. Καλούμε τους συναδέλφους να συμμετάσχουν στην αποχή της Δευτέρας 16/9, αλλά και στη Γενική Συνέλευση του ΕΣΔΕΠ την Τετάρτη 25/9 για να αποφασίσουμε τις μελλοντικές δράσεις μας.
    Ενωτική Πρωτοβουλία ΑΠΘ

    #1503
    glavinisglavinis
    Συμμετέχων

    Στις 15 Απριλίου 2010, την ημέρα δηλαδή που προσφύγαμε στο ΔΝΤ, έγραφα στο dialogos-dep προς τα πρυτανικά σχήματα (ήταν προεκλογική περίοδος στο ΑΠΘ): «Για να δούμε τώρα πόσο ακόμη θα στρογγυλέψετε τα αόριστα λόγια σας για να σας ψηφίσουμε. Πόσο αντιλαμβάνεσθε -εσείς τουλάχιστο- την πραγματικότητα που διαγκωνίζεσθε μεταξύ σας να διαχειριστείτε.»

    Στις 26 Απριλίου 2010, ήτοι τρεις ημέρες μετά το Καστελόριζο αυτή τη φορά, έθεσα τα εξής ερωτήματα στα πρυτανικά σχήματα, συζητώντας μάλιστα με τον σημερινό Πρύτανη και τότε υποψήφιο:

    1) Με την Φοιτητική Λέσχη, τι θα κάνετε; Θα την κλείσετε; Ή θα επιβάλλετε κουπόνι; Παραδοχή: λεφτά δεν υπάρχουν και ούτε πρόκειται να υπάρξουν και το ξέρετε, όλοι μας το ξέρουμε.

    2) Όταν έρθει η ώρα να επαναπροκηρύξετε τις εργολαβικές συμβάσεις καθαριότητας, τεχνικών εργασιών, φύλαξης και κήπου (θα λήξουν κάποτε επί πρυτανείας σας) τότε τι θα κάνετε; Τώρα προκηρύσσονται με προϋπολογισμό πόσους εργολαβικούς θέλουμε να συντηρήσουμε, περνώντας τους από τον νυν εργολάβο στον επόμενο. Εσείς τι θα κάνετε;

    3) Αν -λόγω της κρίσης- βρεθείτε σε αδιέξοδο και πρέπει να απολύσετε τους ΙΔΑΧ τί θα κάνετε; Για να γενικεύσω το ερώτημα, πώς (και από ποια κονδύλια) προγραμματίζετε να περιορίσετε τις δαπάνες αν θα πρέπει (που θα πρέπει) να το κάνετε; Ας πούμε 10%, όσο και όλα τα Υπουργεία, π.χ.

    Χρόνο με το χρόνο από τότε, όλα αυτά τα βρήκαμε μπροστά μας. ΟΛΑ! Και δεν είχε γραφτεί ακόμη το Μνημόνιο Ι, που προέβλεπε μείωση της απασχόλησης στο Δημόσιο, με ποσοτικοποιημένο στόχο μέχρι το τέλος του 2011, πλέον του περιορισμού των 5 αποχωρήσεων για κάθε νέα πρόσληψη.

    Τι ήμουν, μάντης; Τα ξέραμε, λοιπόν. Αυτοί τουλάχιστον που έπρεπε να τα ξέρουν (στη διοίκηση, στην κυβέρνηση και στα συνδικάτα), τα ξέρανε και πολύ καλά μάλιστα.

    Έκτοτε, πέρασαν τρία (3) χρόνια και αρνούμαστε ακόμη να αντιδράσουμε. Προτιμάμε να συνεχίσουμε να εξεγειρόμαστε. Εύκολη λύση! Και δημοφιλής.

    Κάθε συνδικαλιστική παράταξη μπορεί να επιλέγει εύκολες ή δημοφιλείς λύσεις. ΕΧΕΙ αυτό το δικαίωμα. Μπορεί να νιώθει ότι πρέπει να «συμπαρασταθεί στους συναδέλφους της». Κι αυτό το δικαίωμα το έχει. Όπως και το δικαίωμα να «αντιδράσει κάπως». (Δεν αντιδρά, εξεγείρεται, αλλά εν πάση περιπτώσει. Ξέρετε, κανείς δεν ενδιαφέρεται στην κοινωνία για το πώς θα «αντιδράσει» ο ΕΣΔΕΠ. Έχετε ακούσει για μια ΑΔΕΔΥ; Για κάποια ΓΣΕΕ; Από καιρού εις καιρόν, οι συνδικαλιστικοί αυτοί κολοσσοί κλείνουν τη χώρα! Τι κατάφεραν αντιδρώντας έτσι; ΤΙΠΟΤΑ!)

    Δύο δικαιώματα, όμως, ΔΕΝ ΕΧΕΙ μια συνδικαλιστική παράταξη στο Πανεπιστήμιο:

    Πρώτον, να κλείνει το Πανεπιστήμιο. Αυτό το δικαίωμα, το έχει μόνον ο Θεός. Δεν το έχει ούτε η ίδια η Πολιτεία.

    Δεύτερον, να αφήνει εκτεθειμένους συναδέλφους άλλων παρατάξεων που επέλεξαν να είναι λιγότερο δημοφιλείς στις θέσεις που πήραν στο συγκεκριμένο θέμα. Συναδέλφους με τους οποίους πορευτήκαμε μαζί μέχρι τώρα. Τι παριστάνουμε, τους «αριστερούς» που έχουν ψυχή και γι’ αυτό συμπαριστάμεθα, ενώ οι «δεξιοί» πρέπει να είναι ανάλγητοι, γιατί έτσι μόνο έβγαινε πάντα το σενάριο της Αριστεράς στην Ελλάδα; Και γι’ αυτό δεν θέλουμε πλέον καμιά σχέση μαζί τους; Κατηγορώντας τους επιπλέον –αυτό κι αν είναι εύκολο!- για κυβερνητικό συνδικαλισμό; Κυβερνητικό συνδικαλισμό έκανα εγώ όταν έθετα τα τρία ερωτήματα στον Μυλόπουλο το 2010;;;

    Η πολιτική τού ούτε – ούτε είναι πολιτική του ΤΙΠΟΤΑ. Είναι μια πολιτική υπηρεσιακή, διεκπεραιωτική, μια πολιτική στενά συνδικαλιστική τελικά, που δεν συγκινεί κανέναν.

    Για τη διαθεσιμότητα, το πρώτο κριτήριο, που μάλιστα δίνει και τα περισσότερα μόρια, είναι ο τρόπος πρόσληψης κάποιου στο Δημόσιο. Άρα και στο Πανεπιστήμιο. Δεν είναι αξιοκρατικό κριτήριο αυτό; Άρα, πώς είμαστε, αγαπητή Νέτα, ΕΝΤΕΛΩΣ κατά της διαθεσιμότητας; ΕΝΤΕΛΩΣ, λοιπόν, δεν μπορούμε να είμαστε. Εκτός κι αν είμαστε υπέρ της πρόσληψης με αναξιοκρατικά κριτήρια και αδιαφανείς διαδικασίες. Που ξέρω καλά ότι δεν είμαστε.

    Μήπως γιατί είμαστε άνθρωποι και συμπονάμε τους συναδέλφους μας; Το καταλαβαίνω και το συμμερίζομαι. Κάποιος, όμως, θα πρέπει κάποια στιγμή να συμπονέσει και το εκατομμύριο των ανέργων στον ιδιωτικό τομέα. Όταν η οικονομική δραστηριότητα πέφτει, μια επιχείρηση μειώνει το προσωπικό της για να τα βγάλει πέρα. Στη δική μας περίπτωση, η δική μας επιχείρηση, το Δημόσιο, πτώχευσε και συμπαρέσυρε και τον ιδιωτικό τομέα στην καταστροφή. Και τώρα ζητάμε από τον ιδιωτικό τομέα να συντηρήσει τον δημόσιο;

    Ή μήπως είμαστε κατά της διαθεσιμότητας γιατί θα κινδυνεύσει να κλείσει το Πανεπιστήμιο; Διότι δεν θα μπορούμε να λειτουργήσουμε; Γιατί, όμως, ζητάμε «αξιολόγηση σε βάθος χρόνου»; Για να προετοιμαστούμε ώστε να μπορέσουμε να τους διώξουμε με τρόπο που να μην κινδυνεύσουμε τελικά εμείς να κλείσουμε; It doesn’t make sense και, εν πάση περιπτώσει, time is over, Νέτα. Πόσο χρόνο χρειάζεσαι ακόμη; Από το 2010 ήταν όλα γνωστά. Στο απέδειξα ανωτέρω. Εφόσον εγώ τόξερα, οι πάντες τόξεραν. Και πάντως, οι δικοί μας Πρυτάνεις κατ’ ελάχιστον. Τι κάνανε; ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ για να μην κινδυνεύουμε τώρα με κλείσιμο; Τίποτα!

    Θα κάνουμε κάτι τώρα; Αυτό είναι το ζητούμενο. Θα κάνουμε εσωτερική αναδιάρθρωση, απλοποίηση διαδικασιών (ηλεκτρονική γραμματεία), ΑΘΗΝΑ 2 ώστε να μην υπάρχει πάνω από ένα (1) ΑΕΙ ανά Περιφέρεια, μετατροπή Τμημάτων σε προγράμματα σπουδών, κατάργηση τομέων, ίδρυση ΝΠΙΔ του άρθρου 58 του ν. 4009 και κατάργηση πολλών μαγαζακίων εντός του Πανεπιστημίου;

    Αν τα κάνουμε αυτά, έχουμε μια ελπίδα να επιβιώσουμε ως δημόσιο Πανεπιστήμιο στο κέντρο της ανώτατης εκπαίδευσης όπου βρισκόμαστε ακόμη στην Ελλάδα. Αν όχι, θα παραμεριστούμε, αν δεν καταρρεύσουμε κιόλας.

    #1508
    Βασίλης ΓούναρηςΒασίλης Γούναρης
    Συμμετέχων

    Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα κείμενα της Νέτας και του Παναγιώτη. Καταλαβαίνω, διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές των διαφόρων μηνυμάτων που λάβαμε, πως η κήρυξη της απεργίας έγινε με “μισή καρδιά” αλλά σε κάθε περίπτωση δεν συμφωνώ. Ήταν μια αρχική μας θέση, αλλά βρεθήκαμε παγιδευμένοι. Ο Παναγιώτης παρουσιάζει τις δέουσες ενέργειες των ΑΕΙ με ενάργεια και η Νέτα περιληπτικά. Δεν υπάρχει διαφωνία εκεί. Όμως γεγονός παραμένει πως ούτε ο ΕΣΔΕΠ ούτε η ΕΠ μπορούν να αλλάξουν τη φύση της πολιτικής αναμέτρησης που διεξάγεται στη χώρα μας με πεδίο και τα ΑΕΙ. Είχαμε πει πως η ΕΠ θα κινείται με γνώμονα τη λογική. Δυστυχώς δεν υπάρχει το πλαίσιο ούτε για αυτό. Σε αυτό ακριβώς έγκειται η παγίδευσή μας, να καλούμαστε να υποστηρίξουμε τα θύματα μιας διαμάχης και μιας πολιτικής της οποίας τη λογική δεν συμμεριζόμαστε αλλά και δεν μπορούμε επί της ουσίας να μεταβάλουμε. Τα διλήμματα αυτά δεν είναι μόνον μέσα στα ΑΕΙ.

Βλέπουν 3 αναρτήσεις - 1 έως 3 (από 3 συνολικά)
  • Πρέπει να συνδεθείτε για να απαντήσετε σε αυτό το θέμα.