Το αλεξίπτωτο!

Αρχική Συζητήσεις Διάλογος Το αλεξίπτωτο!

Βλέποντας 1 ανάρτηση (από 1 συνολικά)
  • Συγγραφέας
    Αναρτήσεις
  • #1582
    glavinisglavinis
    Συμμετέχων

    Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς, τελικά. Αυτή τη φορά, η εφαρμογή της διαθεσιμότητας στα Πανεπιστήμια προσλήφθηκε ως η βιαιότερη παραβίαση από την Πολιτεία του απυρόβλητου του αυτοδιοικούμενου χώρου μας. Παρατάξεις όπως η Ενωτική Πρωτοβουλία, που εξελέγησαν με αντίθετα συνθήματα, υποχρεώθηκαν σε αλλαγή πλεύσης όταν διείδαν πως τα συνθήματα αυτά έβρισκαν τα όριά τους στην εφαρμοζόμενη διαθεσιμότητα. Τους βγήκε ως θέση; Μέχρι τώρα όχι, αλλά τίποτε δεν τέλειωσε ακόμη, η ιστορία θα δείξει κατά πόσον η θέση που πήραν θα τους βγει τελικά. Μπορεί και να τους βγει, μπορεί και όχι. Μέχρι πριν λίγες μέρες, πάντως, διαγκωνίζονταν με την Συσπείρωση και τη ΔΗΠΑΚ ποιος θα προστάτευε καλύτερα τα φοβικά σύνδρομα των συναδέλφων, που είχαν αρχίσει να ανησυχούν και για τη δική τους θέση εργασίας.

    Η λογική φαίνεται πως είναι η εξής: οι συνάδελφοί μας απαιτούσαν αντίδραση εδώ και τώρα, εμείς δεν μπορούσαμε να μην αντιδράσουμε, λόγος για τον οποίο –προκειμένου να εκφράσουμε το δημόσιο αίσθημα– συναινέσαμε κι εμείς σε αποχές, σε απεργίες, ακόμη και σε ομαδικές παραιτήσεις της διοίκησης αν χρειαζόταν… Με τον τρόπο αυτό, η ΕΠ και η ΚΙΠΑΝ απομόνωσαν την ΑΠ και συνέπλευσαν με την ΣΥΣ και τη ΔΗΠΑΚ, έχοντας την πεποίθηση αφενός ότι έτσι εκτονώνεται η αντίδραση και μειώνεται η πίεση που δέχονται από τους συναδέλφους («απολύονται συνάδελφοί μας, δεν θα αντιδράσετε;»), αφετέρου ότι με τη στάση αυτή βρίσκουν έκφραση πολλοί υποστηρικτές τους, τους οποίους δεν θέλουν να εγκαταλείψουν στην ΣΥΣ και τη ΔΗΠΑΚ. Είναι αλήθεια πως οι τελευταίες δεν πιστώνονται μόνες αυτή τη φορά την αντίδραση. Δεν είναι δικές τους μόνον οι απεργίες. Είναι και σύμπασας της Διοίκησης, αλλά και της ΚΙΠΑΝ και της Πρωτοβουλίας, οι οποίες πίστευαν ότι θα μπορούσαν και αυτές να πιστωθούν τα οφέλη των συνηθισμένων συνδικαλιστικών ανακλαστικών. Αυτό είναι αλήθεια.

    Πού μας πάει, όμως, αυτή η αλήθεια, συνάδελφοι; Αυτό είναι το ερώτημα! Κι ένα άλλο ερώτημα, που απορρέει από αυτό, είναι αν μας ενδιαφέρει τελικά να πούμε την αλήθεια.

    Τον Απρίλιο του 2009, αμέσως μετά την τότε κατάληψη της Πρυτανείας για τους εργολαβικούς, είχα γράψει ένα άρθρο στο blog της Συμπαράταξης με αυτόν ακριβώς τον τίτλο: να πούμε την αλήθεια για τους υπαλλήλους αυτούς… Να τους πούμε ότι όλοι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν να περνάνε από τον ένα εργολάβο στον άλλο και ότι κάποια στιγμή έπρεπε να τραβήξουμε μια γραμμή. Ένα χρόνο μετά, ρωτούσα τα υποψήφια σχήματα ενόψει των πρυτανικών εκλογών, τι θα κάνετε αν χρειαστεί να απολύσετε ΙΔΑΧ, αν χρειαστεί να περικόψετε δαπάνες, αν χρειαστεί να κλείσετε τη Λέσχη; Το 2011, τα ίδια, το 2012, τα ίδια και χειρότερα. Και φτάσαμε στο 2013 και το ερώτημα είναι αν θ’ ανοίξουμε κάποια στιγμή το αλεξίπτωτο, συνάδελφοι. Πέφτουμε, πέφτουμε συνεχώς. Θα το ανοίξουμε κάποια στιγμή ή θα προτιμήσουμε να τσακιστούμε;

    Τώρα τι προτείνεις, ρωτάνε συνάδελφοι. Τώρα τι κάνουμε… Να μην αντιδράσουμε ούτε τώρα που μας παίρνουν συναδέλφους; Και άντε, να μην κάνουμε απεργία. Τι προτείνεις να κάνουμε;

    Συνάδελφοι, ειλικρινά δεν ξέρω αν έχουμε, στο δικό μας τουλάχιστον Πανεπιστήμιο, περιθώριο ν’ ανοίξουμε το αλεξίπτωτο και να προσγειωθούμε ομαλά χωρίς να τσακιστούμε. Δεν ξέρω σε ποιο ύψος ακόμη πάνω από τη γη βρισκόμαστε. Τώρα χάνουμε άλλους 170 υπαλλήλους. Κινδυνεύουμε, άραγε, στο άμεσο μέλλον να χάσουμε και τους 180 εργολαβικούς που απασχολούμε στις γραμματείες μας; Κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς σύμβαση καθαριότητας, π.χ., με αποτέλεσμα να ξαναζήσουμε μια κατάσταση σαν την περυσινή; Προλαβαίνουμε να αντιδράσουμε σε όλα αυτά τα μέτωπα μαζί; Έλεγα πάντοτε ότι όλα τα Πανεπιστήμια της χώρας έχουν ένα (1) πρόβλημα, το ΑΠΘ έχει δυο (2). Πέραν της δημοσιονομικής στενότητας, εμείς έχουμε και το πρόβλημα των εργολαβικών, που κινδυνεύει να εκραγεί σε συνθήκες μείωσης του κανονικού προσωπικού και να συμπαρασύρει μαζί του ολόκληρο το Πανεπιστήμιο.

    Ελπίζω πως έχουμε ακόμη περιθώριο αντίδρασης. Και να μην έχουμε, άλλη λύση από το ν’ ανοίξουμε το αλεξίπτωτο, σίγουρα δεν έχουμε. Μακάρι να ίσχυε και στη ζωή το ανέκδοτο, όπου ρωτάει κάποιος που πηδά για πρώτη φορά με αλεξίπτωτο τον εκπαιδευτή του: Κι αν δεν ανοίξει στα 1000 μέτρα, τι γίνεται; Ε, θ’ ανοίξει στα 500. Κι αν δεν ανοίξει στα 500; Ε, θ’ ανοίξει στα 250. Κι αν δεν ανοίξει, και πάει λέγοντας, στα 5; «Ε, τότε κοντά είναι, θα πηδήξεις!»

Βλέποντας 1 ανάρτηση (από 1 συνολικά)
  • Πρέπει να συνδεθείτε για να απαντήσετε σε αυτό το θέμα.